|
Intro Columns Interviews Artikelen Recensies Foto's Archief Zoeken Koppelingen Contact |
Recensies
Michael de Jong live in Paradiso Foto: Ron Visser
“Waar is Michael de Jong”, vroeg fotograaf Ron Visser toen hij op 1 november in een kleedkamer stond van de Amsterdamse muziektempel Paradiso. Vanaf een lederen bank keek de singer-songwriter verbaasd op. Tegenover hem zat zijn vaste chauffeur Floor. De heren zwegen. “Hij zit rechts van je”, zei ik tegen mijn bluesbrother Ron. “Dat meen je niet”, was zijn antwoord.
Hans Theessink is op 5 april 1948 geboren in Enschede (NL). Dik zestig jaar later komt deze ‘Bluestukker’ met de dubbel-cd ‘Birthday Bash’. Op zijn verjaardag vorig jaar en de dag erna speelt hij met zijn band in het Weense theater Metropol. Jack Clement, Allan Taylor, Terry Evans, Donovan, The Dubliners en vele anderen zijn muzikale gasten.
Wie had nog verwacht dat Michael de Jong met een cd zou komen na zijn afscheidstournee in 2006? ‘The Great Illusion’ was net uit. Zo deed hij Paradiso aan en liet een diepe indruk achter bij het publiek. Zijn songs waren emotioneler en rauwer. De kracht was groot die hij ten gehore bracht met alleen zijn stem en gitaar. Hij was de man die enorme roofbouw had gepleegd op zijn gezondheid, maar was toch vol vuur.
Ben Malament en Nansamba Ssensalo vormen de ritmesectie van ‘The California Honeydrops’ met onder meer de Tub Bass. Het éénsnarige instrument speelt een hoofdrol op de debuut cd ‘Soul Tub’. In combinatie met het pianospel van Chris Burns en de trompet van Lech Wierzynski kan zonder enige twijfel gesproken worden van een aparte sound die je niet dagelijks hoort.
‘Up In Flames’ is al weer de vijfde schijf van Dwayne Dopsie. Deze man komt uit Lafayette, Louisiana en is de jongste zoon van de in 1993 overleden accordeonist Alton ‘Rockin’ Dopsie’ Rubin. De Zydeco is bij hem door zijn vader met de paplepel ingegoten. Vier jaar is het knaapje als hij ‘washboard’ speelt, maar door niet veel later de accordeon in de handen te nemen treedt hij in de voetsporen van zijn muzikale familie.
Walking The Dog, Stand By Me, Dock Of The Bay en Amazing Grace zijn vier van de twaalf songs die het duo 'Brother Willie & Eddy Tenderloin' ons toevertrouwen op hun cd 'Sounds From The Past'. De nummers kennende lijkt het een aardige keuze om de naaste muzikale historie in te gaan.
Bluesharp specialist Bob Corritore is niet alleen een goede muzikant, maar hij is als producer ook succesvol. Altijd op zoek naar talent. En daar is 'Big Pete Pearson'. Hij is sinds de jaren vijftig muzikaal actief. Zijn weg heeft die van Corritore gekruist. In 2007 nemen de heren de cd 'I'm Here Baby' op. Nu al weer twee jaar later is de opvolger 'Finger In Your Eye' uitgekomen.
De 'Alastair Greene Band' wordt in Californië gezien als een lokale band, maar dan moet wel aangetekend worden dat het eentje is die flink aan de weg timmert. Deze bluesrockformatie bestaat uit Alastair Greene op gitaar en zang; Tom Lackner op drums en Jim Rankin op bas. Als gastmuzikant speelt Mitch Kashmar een deuntje mee op harmonica en piano.
Als je 'The Swamp Kings' moet geloven is de zogenaamde swampblues in Baton Rouge, Louisiana ontstaan. Het zou een mengelmoes zijn van rock-n-roll en cajun. Dat klopt allemaal wel aardig. Ze gebruiken ook nog eens The Rolling Stones en Tony Joe White als voorbeelden. Wat die laatste twee namen betreft moet je maar sterk aan twijfelen, want dat bijvoorbeeld die Britse jongens toevallig ooit 'I'm A King Bee' van Slim Harpo hebben gespeeld houdt een dergelijke vergelijking toch echt wel op.
Als je de tweede solo cd 'Gwnabone' hoort van Will Scott denk je vast even aan Johnnie Cash, die uit het hiernamaals is opgestaan om ons nog een muzikaal poepje te laten ruiken. Echter Will Scott zelf is singer-songwriter en staat zijn mannetje wel. Hij noemt zijn muziek 'roots blues', 'soul americana' en 'folk'. Wat het mag zijn doet er eigenlijk niet zoveel toe, want Scott's bijdragen zijn lastig in een hokje te plaatsen.
Jawel, Zakiya Hooker is de dochter van John Lee. Een beroemde papa geeft niet per definitie garanties voor wat je als kind zelf kunt. Hoeveel nazaten van sporters, filmsterren en muzikanten denken ook de kunsten van hun ouders te evenaren? Niet veel van hen slagen hierin. De nieuwste cd 'Keeping It Real' van John's dochterlief is echter het keiharde bewijs dat Zakiya absoluut een waardevol talent is.
Muzieksoorten vanuit Amerika importeren wordt al decennia lang gedaan, terwijl die stijlen zijn ontstaan door wereldwijde invloeden. Fransen, die ooit naar Canada zijn geëmigreerd vestigen zich later in de Amerikaanse staat Louisiana. Het dialect dat zij spreken heet ‘Cajun’, waarnaar ook hun muziekstijl is vernoemd.
Het jaar is net over de helft. Als je nu al een top tien van cd's mag samenstellen voor 2009 zet dan 'Love Is The Key' van Big Daddy Wilson in dat lijstje, want deze mag je niet missen. 'Wat een dijk van een cd!'; 'De fijnste muziek met de gouden stem van Big Daddy Wilson'; 'Love Is The Key', een juweeltje', zijn enkele superlatieven die je met alle gemak van de wereld kunt opschrijven voor het beoordelen van deze schijf.
De Texaan Omar Kent Dykes timmert sinds 1973 aan de weg met zijn band 'Omar And The Howlers'. Een imposante lijst van elpees en cd's hebben zij afgeleverd. Twee jaar geleden is Omar de samenwerking aangegaan met Jimmy Vaughn. Het resultaat is de tribuut-cd 'On The Jimmy Reed Highway', die klinkt als een klok.
De ‘Blindside Blues Band’ is het geesteskind van de Amerikaanse gitarist/zanger Mike Onesko. Hij is een op-en-top bluesrocker die van flink aanpakken houdt en grossiert in projecten, zoals tributen voor Jimi Hendrix en Cream. Op geheel eigen wijze speelt hij met zijn band het werk van zulke muzikanten. Veel solo’s, stevig gitaarwerk en vooral rockgetint.
Voor een pasta kun je veel ingrediënten gebruiken. Knoflook, vis, gehakt, tomaten, paprika, je kunt het zo gek niet verzinnen. Denk als lezer niet dat u in een kookrubriek bent terechtgekomen, maar hiermee wordt wel aangegeven dat de Italianen lekker kunnen smullen.
De pessimisten onder de liefhebbers die beweren dat er geen goede blues meer gemaakt wordt hebben volledig het nakijken wanneer zij de jonge honden van Big Blind zien en horen spelen. De mannen uit Noordwijk (NL) brengen ‘Nederblues’ van de bovenste plank waar menigeen nog een puntje aan kan zuigen.
Candye Kane een superheld? Dat moeten wij maar afwachten. In ieder geval heeft deze rondborstige dame een zware tijd achter de rug. Anderhalf jaar geleden werd bij haar kanker vastgesteld en het was maar de vraag of zij ongeschonden door de behandelingen in het ziekenhuis zou komen. De kans dat zij haar stem zou verliezen was groot.
In 1970 verhuisde James Harman naar het zuiden van Californië op advies van de groep Canned Heat. Zijn carrière maakte daar grote sprongen, al was de Amerikaan sinds 1962 professioneel bezig in de blueswereld. Hij deed steeds meer concerten, waardoor zijn muzikale ervaringen groter en groter werden. Al met al is James Harman geen kleintje meer.
Drie jaar geleden speelde blueslegende BB King in de Rotterdamse Ahoy. Het was uitverkocht en meer dan terecht, want welke liefhebber wil deze man niet eens in levende horen en zien spelen met zijn orkest. Met grote spanning wachtte het publiek op ‘het’ moment, maar de grote bluesman had eerst als opwarmertje de jonge gitarist en zanger Joe Bonamassa. Als je slechts ‘zijn’ naam kent weet je niet wat te wachten staat.
Sinds 1979 draait Todd Wolfe mee in het circuit van bands en optredens. Hij maakte naam in New York. Zijn grote liefde ligt naar zijn eigen zeggen bij de blues. De Amerikaan houdt van het stevige werk. Op zijn laatste cd ‘Borrowed Time’ is een nummer als ‘Cold Black Night’ eentje van dik hout zaagt men planken.
Nico Debacker alias Nico Backton bracht al weer twee jaar geleden zijn cd ‘Blues On My Frontdoor’ uit. De van oorsprong uit Gent afkomstige Belg raakt op twaalfjarige leeftijd geïnteresseerd in de blues. Hij heeft niet alleen goed geluisterd, maar ook deze muziek zich eigen gemaakt. Zeer verdienstelijk zelfs.
De voorkant van de cd-hoes doet het ergste vermoeden. Kanariegele letters vormen het woord ‘Bam’, de titel van deze schijf. Op de achtergrond staan wolkenkrabbers afgebeeld in diverse kleuren, zoals geel, paars, blauw, zwart en rood. De subtitel ‘From deep within the chaos of the city …’ wekt de verwachting dat je muziek vanuit de goot te horen krijgt met enorme knallen. Het tegendeel is waar.
Een eerbetoon voor een gewaardeerde muzikant in de vorm van een cd lijkt op voorhand een risicovolle onderneming. Is de onderlinge kwaliteit van verschillende musici wel goed en doen zij echt eer aan het werk van de componist? De cd ‘A Tribute To James Yank Rachell’ kan zonder meer het predicaat ‘geslaagd’ krijgen.
Het is weer eens wat anders. Gedichten in combinatie met blues of net andersom. Het maakt voor Willem Streep en Bob Roganovic niet zoveel uit. In 2007 hebben zij hun debuut-cd in eigen beheer uitgebracht. De cd zit verpakt in een dvd-hoes, omdat de teksten van Willem Streep niet mogen ontbreken. 35 Pagina's telt de bijbehorende bundel.
Gar Francis, beter bekend als 'Plainfield Slim' is een slidegitarist, die niet vies is van Hound Dog Taylor, Elmore James en R.L. Burnside. Integendeel hij is zelfs een gewaardeerd opvolger van zijn drie voorbeelden. Lekkere rauwe, vette en snelle blues waar je als liefhebber naar moet luisteren, want dit is echt goed.
Als veertienjarig jochie was Levon Helm in 1954 bij een concert van Elvis Presley, die met een band speelde zonder drummer. Een jaar later zat D.J. Fontana achter de drumkit in de band van The King. Nu wist Levon Helm het helemaal zeker, hij moest en zou ook drummer worden. Later leerde hij zichzelf daarbij de harmonica en mandoline spelen.
Rock, blues en country samengevoegd lijkt in eerste instantie onmogelijk, maar laat een goede gitarist/componist zijn werk doen en je komt voor verrassingen te staan. De Texaan David Grissom toont op zijn laatste cd '10.000 Feet', dat je van een mengelmoes iets bijzonders en zelfs moois kan maken.
Je moet geen spierpijn hebben als je luistert naar 'Smokestack And The Foothill Fury', want het merendeel van de songs gaat in een razend tempo dat zelfs een geoefend wielrenner moeite heeft om de man bij te houden. Wellicht is Jarod Yerkes, alias Smokestack, een hyperactief figuur. Stilzitten is er echt niet bij voor dit heerschap.
De Engelsman Dave Knowles noemt zichzelf een bluesrocker. Met dit genre is niks mis mee, maar wat deze man toevoegt is totaal onduidelijk. Zijn muziek is vlak, mat en vooral stomvervelend. Ik doe het niet graag, maar de cd 'Coming Up For Air' kan zo doorgespoeld worden. Dat een platenmaatschappij zulke slechte muziek uit durft te geven is ronduit een schande.
In de categorie country folk blues komen regelmatig interessante cd’s op de markt. ‘Old School Blues’ van Barry Big B Brenner is er weer eentje. En gelukkig maar, want extra luisterplezier kan de liefhebber vast wel gebruiken.
Onder het motto ‘The Last Great Southern Black Minstrel Show’ speelde Abner Jay in het zuiden van Amerika als one-man-band tot aan zijn dood in 1993. Zijn instrumenten waren de elektrische zessnarige banjo, gitaar, drums, harmonica en niet te vergeten zijn stem. Alle liedjes schreef hij zelf. Thema’s als onderdrukking, drugsgebruik en oorlog in zijn teksten logen er niet om. Ze kwamen recht uit het hart.
Goede gitaristen en muziekliefhebbers kennen zonder enige twijfel Carl Verheyen. Deze Amerikaan is bekend van onder meer de Britse symfonische rockband Supertramp. Halverwege de jaren tachtig van de vorige eeuw wordt hij leadgitarist van dat gezelschap.
Verrassingen moeten onverwacht zijn en blijven, want anders gaat de lol er snel van af. In de blueswereld heb je een hoop van hetzelfde is een veel gehoorde klacht van de pessimisten onder ons. Nou, dames en heren ga maar eens zitten voor Johnnie Bassett. Hij heeft net een nieuwe cd uit, die verre van hetzelfde is. 'The Gentleman Is Back' heet de plaat.
Harpist Rod Piazza draait al weer een flinke tijd mee in de blues. Vanaf 1967 laat hij regelmatig van zich horen. Eerst met elpees en later met cd's. Zijn productiviteit met 25 platen is zonder meer hoog te noemen, waarvan 'Soul Monster' de nieuwste is. Dertien nummers lang kun je weer van Rod Piazza en zijn band genieten. Echt waar, want het is klasse wat het publiek wordt toevertrouwd.
Eindelijk weer iemand die het aan durft om zelf liedjes te schrijven. Ron Hacker is de naam. Hij schreef ook nog eens een boek getiteld 'White Trash Bluesman'. Het gaat over zijn leven als hippie, dief en niet te vergeten over zijn moeilijke jeugd.
Albert Cummings, nog nooit had ik van hem gehoord totdat ik de cd 'Feel So Good' toegestuurd kreeg om te recenseren. Toen deze cd eenmaal in de speler lag en ik de nummers hoorde was ik verkocht. Wat een genot die muziek!
Liefhebbers van jump-blues opgelet! Platenmaatschappij 'El Toro' is de archieven ingedoken van Syd Nathan om opnamen voor het toenmalige Kinglabel uit de periode van 1953 en 1955 opnieuw uit te brengen.
Zin in een rustig avondje, maar toch eruit? Heren trek een maatkostuum aan en zorg dat een spierwit overhemd keurig gestreken is. Zwarte glimmende schoenen erbij. Voor de dames is een avondjurk van satijn verplichte kleding.
Met zijn cd debuut 'Let Me In' heeft de Braziliaan Alex Rossi een poging gewaagd de wegen te betreden van de blueswereld. Helemaal onbekend is hij hier niet mee, want de Zuid-Amerikaanse blues-scene schijnt hij op zijn duimpje te kennen.
|